Niepełne raportowanie o lekcjach pływania w Holandii: potrzeba uczciwego podejścia

Niepełne raportowanie o lekcjach pływania w Holandii

Niedawno opublikowany artykuł NOS o rosnących kosztach lekcji pływania i coraz większej liczbie dzieci bez dyplomu pływackiego zyskał sporo uwagi. Problem w tym, że przedstawia on jednostronny i niepełny obraz obecnej sytuacji w branży pływackiej, przez co cała grupa działająca w tym sektorze zostaje pominięta.

To prawda, że nauka pływania zdrożała. U jednego dostawcy lekcji bardziej niż u drugiego. Szkoda jednak, że zupełnie pomija się niedotowane, komercyjne szkoły pływania. To one w ostatnich latach przetrwały kryzys za kryzysem bez żadnego wsparcia. Artykuł skupia się wyłącznie na półkomercyjnych operatorach działających w gminnych obiektach i na samych gminach. Zupełnie nie bierze pod uwagę małych i średnich przedsiębiorców z branży pływackiej — także w tym tekście.

Zniekształcony obraz

Zdaniem Remco Hoekmana, dyrektora Mulier Instituut, bezpieczeństwo w wodzie jest kluczowe dla wszystkich dzieci i każde z nich powinno mieć możliwość zdobycia dyplomów A, B i C. Dane CBS pokazują, że odsetek dzieci bez dyplomu pływackiego wzrósł z 6 procent w 2018 roku do 13 procent w 2022 roku. W 20 procentach najuboższych rodzin aż jedna czwarta dzieci nie ma żadnego dyplomu pływackiego. Te liczby są alarmujące, ale nie oddają całej prawdy.

Wielokrotnie już sygnalizowaliśmy, że dane są niepełne, ponieważ podmioty komercyjne nie zostały uwzględnione w tym badaniu. To właśnie firmy komercyjne uczą pływać jedną trzecią wszystkich dzieci — i raz za razem są pomijane. Tu zaczyna się poważny problem branży pływackiej: wykluczając stronę komercyjną i nie uznając interesów szkół pływania oraz komercyjnych basenów, tworzy się zniekształcony obraz zarówno dla zwykłego obywatela, jak i dla polityków. Tego rodzaju stwierdzenia — będące zlepkiem różnych badań, które przewijały się w ostatnich miesiącach — budują raczej wizję zagrożenia niż konstruktywne rozwiązanie na przyszłość.

Cena lekcji pływania

Z sondażu Nieuwsuur przeprowadzonego w trzydziestu gminnych basenach wynika, że ceny znacząco wzrosły. Od 2018 roku rodzice płacą za lekcje pływania średnio niemal 30 procent więcej, a w niektórych gminach wzrost sięga nawet 70 procent. Tam, gdzie kiedyś za lekcję płaciło się 9 euro, dziś jest to około 12 euro. Do zdobycia dyplomu A potrzeba około sześćdziesięciu lekcji. Te koszty prowadzą do stresu i niepewności w rodzinach o skromnych środkach finansowych, przez co rodzice decydują się przerwać naukę pływania dzieci.

Nagłaśnianie poruszających historii ludzi, których nie stać na lekcje pływania, to jedna droga. Ale można też podjąć współpracę wewnątrz branży, porzucić rolę ofiary i — jeszcze przed angażowaniem polityki — zacząć od uznania trzech partnerów w branży pływackiej: gmin, półkomercyjnych operatorów oraz komercyjnych szkół i basenów pływackich. Warto przy tym uwzględnić również stowarzyszenia, które odgrywają ważną rolę w organizowaniu lekcji pływania. Owe 9 euro za lekcję można znaleźć głównie w stowarzyszeniach opierających się na wolontariuszach albo u podmiotów dotowanych lub otrzymujących rekompensatę na eksploatację, które mogą przerzucić wysokie koszty i straty na gminy.

Szkoły pływania nawet się do tego nie zbliżają — a co dopiero po ostatnich latach kryzysu.

Nierówne dotacje

Wzrost cen wynika przede wszystkim z wyższych taryf energetycznych: utrzymanie wody w czystości i cieple pochłania mnóstwo energii. Aby pomóc basenom, rząd w 2022 roku utworzył fundusz awaryjny o wartości 207 milionów euro. Ale oprócz kosztów energii poważnym problemem są też rosnące koszty personelu i niedobór ratowników. Wiele gmin współpracuje z funduszami (sportowymi), by pomóc rodzicom, których nie stać na lekcje. Mogą oni otrzymać częściowy lub pełny zwrot kosztów. Nie każde dziecko może jednak liczyć na dofinansowanie i nie wszystkie gminy oferują dotacje na naukę pływania. Mulier Instituut uważa to za niepożądane i apeluje o szerszą dostępność programów wsparcia dla osób ubogich.

Rozmowy o funduszu awaryjnym, SPUKIJZ, programie TEK i tak dalej dotyczyły w ostatnich latach wyłącznie basenów gminnych i półkomercyjnych operatorów — po to, by utrzymać otwarte gminne obiekty. Doprowadziło to do skrajnej dysproporcji między gminami i podmiotami półkomercyjnymi a prawdziwie komercyjnymi, które wszystkie koszty musiały pokryć same, między innymi drastycznie podnosząc ceny. Zniekształcony obraz płynący z tego artykułu sugeruje, że zrobiono wszystko, co możliwe — owszem, ale tylko dla gminnych basenów i ich półkomercyjnych operatorów.

Uczciwe rozwiązanie

Najwyższy czas, by podział dotacji i środków wsparcia w branży pływackiej stał się bardziej sprawiedliwy. Uznanie komercyjnych podmiotów z sektora MŚP oraz stworzenie bardziej równych i przystępnych warunków dla nauki pływania ma kluczowe znaczenie. Gruntowna reforma systemu dotacji, w tym Jeugdfonds Sport en Cultuur, w której to nie gmina decyduje, gdzie dzieci mogą się uczyć pływać, lecz sami rodzice, byłaby ważnym pierwszym krokiem.

Krótko mówiąc, dążmy do rozwiązania włączającego, które uwzględni interesy wszystkich stron, tak aby lekcje pływania pozostały przystępne cenowo, a bezpieczeństwo w wodzie było dostępne dla każdego. Nadszedł czas, by komercyjne baseny i szkoły pływania otrzymały uznanie i wsparcie, na które zasługują.

Sources:

nos.nl - Zwemles steeds duurder, experts vrezen voor ...