Instytut Mulier sieje zamęt jednostronnymi danymi o bezpieczeństwie w wodzie

Instytut Mulier opublikował dziś raport, w którym twierdzi, że odsetek Holendrów regularnie pływających spadł z 70% w 2019 roku do 54% w 2024 roku. Ponadto raport zawiera kontrowersyjną tezę, że jedynie 14% ankietowanych uważa dyplom pływacki C za niezbędny dla bezpieczeństwa w wodzie, podczas gdy Krajowa Norma Bezpieczeństwa Pływania (NNZ) traktuje ten dyplom jako wymóg. Choć na pierwszy rzut oka dane wydają się alarmujące, badanie to rodzi więcej pytań, niż daje odpowiedzi.

1. Jednostronne skupienie na Krajowej Normie Bezpieczeństwa Pływania

Instytut Mulier opiera swoje stanowisko na NNZ — normie, którą bezpośrednio zarządza Krajowa Rada Bezpieczeństwa Pływania (NRZ), komercyjny dostawca dyplomów pływackich. Rodzi to pytanie o niezależność tego badania, zwłaszcza że inni dostawcy dyplomów, tacy jak Nederlandse Stichting Water- & Zwemveiligheid (NSWZ), ENVOZ, EasySwim czy Zon, nie zostali w ogóle uwzględnieni w dyskusji. Właściwe byłoby, gdyby instytut przyjął szerszą perspektywę, oddającą różnorodność metod nauki pływania i dostawców dyplomów w Holandii.

2. Niedostateczna reprezentatywność respondentów

Badanie opiera się na próbie 1.506 Holendrów w wieku od 16 lat. Brakuje w nim jednak kluczowych danych demograficznych, takich jak pochodzenie etniczne, poziom wykształcenia, struktura rodziny czy rozłożenie geograficzne. Czynniki te mają ogromne znaczenie dla właściwej interpretacji trendów w zachowaniach pływackich i bezpieczeństwie w wodzie. Wiadomo przecież, że rodziny o niższych dochodach lub z doświadczeniem migracyjnym rzadziej mają dostęp do lekcji pływania, co może zniekształcać obraz ogólnych umiejętności pływackich.

3. Nauka pływania jako pozycja w budżecie

Raport stwierdza, że to głównie rodzice odpowiadają za zdobycie przez dzieci dyplomów pływackich, ale pomija realia finansowe wielu rodzin. Lekcje pływania są drogie, a obowiązek zdobycia dyplomu C może stanowić dodatkową barierę. Instytut Mulier zdaje się w niewielkim stopniu dostrzegać tę ekonomiczną przeszkodę, która częściowo tłumaczy, dlaczego rodzice często zadowalają się dyplomem A lub B.

4. Nauka pływania powinna sprawiać radość, a nie być tylko obowiązkiem

Kolejnym aspektem, który raport całkowicie pomija, jest jakość i atrakcyjność lekcji pływania. Jeśli zajęcia prowadzone są wyłącznie sztywno i według protokołu, bez uwzględnienia radości i motywacji dziecka, nie dziwi, że rodzice szybciej się poddają. Bezpieczeństwo w wodzie nie musi oznaczać rygorystycznych wymogów dyplomowych — powinno być dla dzieci wyzwaniem i inspiracją do dalszej nauki.

5. Niepotrzebny niepokój przed debatami parlamentarnymi

Termin publikacji — tuż przed zaplanowanymi debatami parlamentarnymi na temat bezpieczeństwa w wodzie — sprawia wrażenie, że raport ten ma raczej wywierać presję polityczną, niż stanowić obiektywne badanie. NSWZ zwraca uwagę, że tego rodzaju publikacje mogą przyczyniać się do niepotrzebnego niepokoju wśród rodziców i szkół pływackich. Brak niuansów i jednostronne skupienie na NNZ podważają zaufanie do szerokiego wachlarza nauki pływania w Holandii.

Podsumowanie

Instytut Mulier traci istotną szansę, by rzeczywiście naświetlić złożone czynniki związane z zachowaniami pływackimi i bezpieczeństwem w wodzie. Zamiast jednostronnie akcentować Krajową Normę Bezpieczeństwa Pływania i wynosić dyplom C do rangi standardu, instytut skorzystałby na szerszej perspektywie, uwzględniającej wszystkich dostawców nauki pływania. Ponadto należy poświęcić więcej uwagi dostępności, przystępności cenowej i jakości lekcji pływania. Tylko w ten sposób można rzetelnie odpowiedzieć na rzeczywiste potrzeby dzieci, rodziców i szkół w Holandii.

Odniesienie do opublikowanego artykułu Instytutu Mulier:

https://www.mulierinstituut.nl/nieuws/minder-nederlanders-gaan-wel-eens-zwemmen/