KNZB przedkłada własne interesy nad dobro całej branży pływackiej

Obejmując stanowisko dyrektora Koninklijke Nederlandse Zwembond (KNZB), Aschwin Lankwarden postawił sobie kilka celów. Dziś, po kilku latach, okazuje się, że cele te nie zostały osiągnięte, a jego działania w dużej mierze doprowadziły do skrajnego podziału w holenderskiej edukacji pływackiej.

Destrukcyjne podejście do interesariuszy branży pływackiej sprawiło, że zwłaszcza w czasie pandemii wyraźnie ujawnił się ogromny dystans dzielący poszczególne obozy. KNZB może liczyć na wsparcie na szczeblu krajowym. Pozostałe organizacje reprezentujące interesy branży muszą same – dosłownie i w przenośni – walczyć o utrzymanie się na powierzchni.

Rola KNZB jako spoiwa branży

KNZB rozminął się z własnym celem. Tam, gdzie organizacja powinna pełnić funkcję łączącą i stanowić parasol nad wszystkimi grupami interesu, własny interes okazał się ważniejszy niż dobro całej branży pływackiej. Cel, jakim było łączenie środowiska, wydaje się zepchnięty na margines, a górę wzięło zarabianie pieniędzy.

KNZB w czasie pandemii

Podczas kryzysu koronawirusowego powołano grupę projektową, której zadaniem było wypracowanie protokołów obowiązujących na szczeblu krajowym. KNZB stał na czele tej grupy i omawiał problematykę wspólnie z NRZ (Nationale Raad Zwemveiligheid), WiZZ (Vereniging werkgevers in Zwembaden en Zwemscholen) oraz VSG (Vereniging Sport en Gemeente). Choć grupa projektowa starała się sprawiać wrażenie, że wszyscy interesariusze mają ten sam interes, a co za tym idzie – równorzędny głos, praktyka wyglądała inaczej.

Dostawcy dyplomów pływackich podają sobie ręce

Poszczególni dostawcy dyplomów pływackich opracowali własne, autorskie ścieżki egzaminacyjne. Powodem jest to, że linia KNZB i NRZ nie odpowiada bardziej praktycznym, a tym samym często wyższym wymaganiom jakościowym, które oni sami oferują. Twierdząc, że jako KNZB i NRZ dysponują jedynym „uznawanym na szczeblu krajowym" dyplomem, sugerują, że pozostałe dyplomy nie spełniają wymogów bezpieczeństwa. Problemem jest również to, że członkowie zarządu KNZB występują w podwójnej roli. Są nie tylko członkami zarządu KNZB, ale zasiadają także w zarządzie NRZ. KNZB gotów jest przyznać uznanie dopiero wtedy, gdy NRZ będzie mógł kontrolować pozostałe organizacje branżowe. Takie powiązania widać także w innych organizacjach reprezentujących interesy branży, jak WiZZ, w której zarządzie zasiadają wielcy komercyjni operatorzy.

U komercyjnego dostawcy wyglądałoby to inaczej – on po prostu nie przetrwa, jeśli klient uzna, że nie oferuje odpowiedniej jakości. Co więcej, sposób działania KNZB, NRZ, WiZZ i spółki zbliża się do zachowań monopolistycznych w obrębie branży pływackiej. Zakaz takich praktyk został zresztą zapisany w prawie europejskim.

Ponadto w załączonym artykule stwierdza się, że model biznesowy wszystkich stron jest tym korzystniejszy, im więcej osób nadal pływa (zob.: nota dla redakcji). Prawdopodobnie chodzi o to, że organizacje dotowane nie mają uporządkowanego modelu biznesowego. Dla komercyjnej połowy branży jest to dosłownie kwestia innowacji albo utonięcia. Biorąc pod uwagę wciąż rosnącą liczbę prywatnych szkół pływania, można się zastanawiać, na ile podatnik jest gotów wydawać pieniądze na coś, co sektor prywatny najprawdopodobniej ma lepiej zorganizowane.

Oczywiście w branży basenowej istnieją segmenty, które bez dodatkowego finansowania nie mają szans na przetrwanie. Ale powiedzmy sobie szczerze: czy każda gmina naprawdę potrzebuje pochłaniającego pieniądze basenu o długości 25, a nawet 50 metrów? Być może KNZB powinien skupić się właśnie na tym, zamiast wtrącać się w branżę, w której ma niewielkie kompetencje. To rada dla urzędującego dyrektora, by zająć się tą kwestią, zanim szkody w edukacji pływackiej przybiorą jeszcze większe rozmiary.