Czy branża basenowa w obecnej formie ma jeszcze rację bytu w 2022 roku?

Kryzys wywołany pandemią koronawirusa pozostawił głębokie rany w wielu branżach. To, co „normalne”, przestało być już takie oczywiste. Sprawdzone od lat fundamenty zostały zaskoczone przez potężne skutki, jakie pandemia miała na funkcjonowanie poszczególnych sektorów. Podjęte decyzje okazały się niewłaściwe, a grupa, której interesów miano bronić, poczuła się „częściowo” pozostawiona sama sobie. Weźmy branżę gastronomiczną z jej organizacją Koninklijke Horeca Nederland. Instytucją, która powinna reprezentować szeroki wachlarz podmiotów gastronomicznych. Ostatecznie efekt licznych negocjacji wciąż okazał się niewystarczający, by otworzyć lokale gastronomiczne. A to w sytuacji, gdy we wszystkich krajach ościennych było to możliwe.

Spójrzmy teraz na branżę basenową. Instytucję, która funkcjonuje w niezmienionej formie od dziesięcioleci. Mamy ministerstwo, pod nim instytucję przyznającą dotacje na nieruchomości gminne, a obie odgrywają istotną rolę również przy dotacjach dla organizacji branżowych. Stawka wielkich pieniędzy jest ogromna. Przez to rzeczywiste interesy schodzą na dalszy plan. Branża basenowa powinna działać na rzecz całego świata basenowego. Tymczasem podczas całej pandemii okazało się, że nie stała po stronie wszystkich. Wielkim zapomnianym i niezwykle ważnym elementem była między innymi nauka pływania. Utrzymanie basenu otwartego wyłącznie na potrzeby lekcji pływania kosztuje bowiem pieniądze. Jeśli więc myślisz o portfelu, powinieneś trzymać baseny zamknięte — i tu wchodzi w grę wielki pieniądz. Jeszcze jedna kwestia. Dlaczego „branża” tak po prostu zgodziła się na przepustkę covidową (CTB)? CTB, będące oczkiem w głowie ministerstwa VWS, które zresztą finansuje również dotacje dla współpracujących organizacji branżowych, nie jest łatwo krytykować. Nie zaogniasz relacji z własnym darczyńcą, jeśli w grę wchodzą pieniądze z dotacji.

Krótko mówiąc, instytucja „współpracujących organizacji branży basenowej” od lat kręci się wokół pieniędzy i władzy. To zły doradca, gdy chodzi o rzeczywistego użytkownika. Gdyby „organizacje branżowe” naprawdę stanęły po stronie swoich użytkowników, nigdy nie wymknęłoby się to spod kontroli. Mam tu na myśli zamknięcia oraz przepustkę CTB dla basenów i rodziców dzieci uczęszczających na naukę pływania. Jak mogło dojść do tego, że sport, a przede wszystkim bezpieczeństwo, zostały wykorzystane przez VWS jako karta przetargowa w celu promowania szczepień? Sąd orzekł, że naukę pływania można zakwalifikować jako działalność edukacyjną. Tym samym lekcje pływania miały być zwolnione z obowiązku CTB. Współpracujące organizacje mogły to dobrze wykorzystać i realnie zadziałać na rzecz wszystkich dzieci uczących się pływać. Ale nie — pojawił się opór, bo przecież nie można otwarcie sprzeciwiać się VWS. Branża, której moim zdaniem można się wstydzić do granic możliwości.

Dziś, patrząc wstecz na dwa lata walki z rządem, który zdaje się mieć klapki na oczach wobec szkód następczych, przepaść tylko się powiększyła. Dotacje dla podmiotów współpracujących zostały rozszerzone, praca toczy się dalej ze stoickim spokojem, a szkody uboczne — jak wykluczenie tysięcy dzieci przez CTB — traktuje się jako coś oczywistego. Te „współpracujące podmioty” nie przystają już do naszych czasów. W branży trzeba wziąć się ostro do roboty, a komercyjne podmioty prowadzące naukę pływania — których celem jest realny wkład w bezpieczeństwo w wodzie — potrzebują silnego głosu wobec starej gwardii. Nie pozwólmy, by bezpieczeństwo w wodzie i przyszłość edukacji pływackiej wychodziły już wyłącznie zza zakurzonego biurka. Niech polityka rozpocznie rozmowę o reorganizacji i przyszłości bezpieczeństwa w wodzie z tymi podmiotami, które naprawdę patrzą w przyszłość.