Μπορεί ο κλάδος των κολυμβητηρίων να λειτουργεί ακόμη με τη σημερινή του μορφή το 2022;

Η κρίση του κορονοϊού άφησε βαθιές πληγές σε πολλούς κλάδους. Το «κανονικό» δεν είναι πια και τόσο κανονικό. Το παλιό, οικείο έδαφος κλονίστηκε από τις σοβαρές συνέπειες που είχε στη λειτουργία κάθε κλάδου. Οι επιλογές που έγιναν αποδεικνύονται λανθασμένες, και η ομάδα-στόχος που όφειλαν να υπερασπιστούν αισθάνεται «εν μέρει» εγκαταλελειμμένη. Πάρτε για παράδειγμα την εστίαση με τον οργανισμό της, την Koninklijke Horeca Nederland. Έναν φορέα που υποτίθεται πως εκπροσωπεί ένα ευρύ φάσμα επιχειρήσεων εστίασης. Τελικά, το αποτέλεσμα των πολλών διαπραγματεύσεων εξακολουθεί να μην αρκεί για να ανοίξει η εστίαση. Και αυτό ενώ σε όλες τις γειτονικές χώρες συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.

Ας δούμε τώρα τον κλάδο των κολυμβητηρίων. Έναν φορέα που λειτουργεί εδώ και δεκαετίες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Έχεις το υπουργείο, από κάτω έναν χρηματοδότη επιδοτήσεων για τα δημοτικά ακίνητα, και τα δύο παίζουν επίσης ρόλο στις επιδοτήσεις των κλαδικών οργανισμών. Τα συμφέροντα του μεγάλου χρήματος είναι τεράστια. Έτσι, τα πραγματικά συμφέροντα εξανεμίζονται. Ο κλάδος των κολυμβητηρίων υποτίθεται πως είναι εκεί για ολόκληρο τον κόσμο των κολυμβητηρίων. Άλλωστε, σε όλη τη διάρκεια της πανδημίας φάνηκε καθαρά ότι δεν υπερασπίστηκαν τα συμφέροντα όλων. Ένα μεγάλο ξεχασμένο και εξαιρετικά σημαντικό κομμάτι ήταν, μεταξύ άλλων, τα μαθήματα κολύμβησης. Το να κρατάς ένα κολυμβητήριο ανοιχτό μόνο για μαθήματα κολύμβησης κοστίζει χρήματα. Άρα, αν σκέφτεσαι μόνο το πορτοφόλι, πρέπει να κρατάς τα κολυμβητήρια κλειστά — και εδώ μπαίνει στο παιχνίδι το μεγάλο χρήμα. Και κάτι ακόμη. Γιατί ο «κλάδος» συμφώνησε τόσο εύκολα με το CTB; Το CTB, το «καμάρι» του VWS — που, παρεμπιπτόντως, χρηματοδοτεί και τις επιδοτήσεις των συνεργαζόμενων κλαδικών οργανισμών — δεν το αντικρούεις έτσι απλά. Δεν πας να τα χαλάσεις με τον ίδιο σου τον χρηματοδότη όταν διακυβεύονται τα κονδύλια των επιδοτήσεών σου.

Με λίγα λόγια, λοιπόν, ο φορέας των «συνεργαζόμενων οργανισμών του κλάδου των κολυμβητηρίων» εδώ και χρόνια περιστρέφεται γύρω από το χρήμα και την εξουσία. Κακός σύμβουλος όταν πρόκειται για τον πραγματικό χρήστη. Αν οι «κλαδικοί οργανισμοί» είχαν πραγματικά υπερασπιστεί τους χρήστες τους, τα πράγματα δεν θα είχαν φτάσει ποτέ σε τέτοιο σημείο. Σκεφτείτε τα κλεισίματα και το CTB για τα κολυμβητήρια και τους γονείς των παιδιών που έκαναν μαθήματα κολύμβησης. Πώς φτάσαμε στο σημείο ο αθλητισμός και κυρίως η ασφάλεια να γίνουν έρμαιο του VWS, χρησιμοποιούμενα ως εργαλείο για την προώθηση του εμβολιασμού; Ο δικαστής έκρινε ότι η δραστηριότητα των μαθημάτων κολύμβησης μπορούσε να χαρακτηριστεί εκπαιδευτική δραστηριότητα. Έτσι, τα μαθήματα κολύμβησης θα εξαιρούνταν από το CTB. Οι συνεργαζόμενοι οργανισμοί θα μπορούσαν να εκμεταλλευτούν καλά αυτή την ευκαιρία και να προσφέρουν πραγματικά κάτι σε όλα τα παιδιά που κάνουν μαθήματα κολύμβησης. Αλλά όχι — προβλήθηκε αντίσταση, γιατί δεν μπορείς και να αντικρούσεις ανοιχτά το VWS. Ένας κλάδος για τον οποίο, κατά την άποψή μου, θα μπορούσες να ντρέπεσαι μέχρι θανάτου.

Τώρα, κοιτάζοντας πίσω σε δύο χρόνια αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση — που μοιάζει να φορά παρωπίδες όσον αφορά τις επακόλουθες ζημιές — το χάσμα έχει μεγαλώσει ακόμη περισσότερο. Οι επιδοτήσεις προς τα μέρη που συνεργάστηκαν διευρύνθηκαν, η δουλειά συνεχίζεται με στωικότητα, και οι παράπλευρες απώλειες, όπως ο αποκλεισμός χιλιάδων παιδιών εξαιτίας του CTB, θεωρούνται δεδομένο κόστος. Αυτά τα «συνεργαζόμενα μέρη» δεν ανήκουν πια σε αυτή την εποχή. Ο κλάδος χρειάζεται ριζική ανανέωση, και τα εμπορικά μέρη που παρέχουν μαθήματα κολύμβησης, με στόχο να συμβάλουν πραγματικά στην ασφάλεια στο νερό, χρειάζονται ισχυρή φωνή απέναντι στην παλιά φρουρά. Ας μην αφήνουμε πια την ασφάλεια στο νερό και το μέλλον της εκπαίδευσης στην κολύμβηση να αποφασίζονται πίσω από ένα σκονισμένο γραφείο. Ξεκινήστε, ως πολιτική ηγεσία, τον διάλογο για την αναδιοργάνωση και το μέλλον της ασφάλειας στο νερό με εκείνα τα μέρη που κοιτούν πραγματικά προς το μέλλον.