Η διαφορά μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού, όταν πρόκειται για μισθούς

Αυτή είναι μια απάντηση στη στήλη που έγραψε η Ingrid Koppelman (Διοικητικό στέλεχος Αθλητισμού και Κίνησης στη FNV) στο Zwembadbranche στις 12-7-2022

Σύνδεσμος: https://www.zwembadbranche.nl/familiegevoel-en-scheefgroei-de-spagaat-van-de-zwembadmedewerker/

Ο κλάδος της κολύμβησης είναι διχασμένος. Όχι πλάι πλάι, αλλά με μια μικρή Ελβετία ανάμεσα. Η διαφορά: δημόσιο ή ιδιωτικό. Στην πλευρά του δημοσίου βρίσκονται οι εισηγμένοι στο χρηματιστήριο εταίροι του κλάδου, οι οποίοι διαχειρίζονται πισίνες δήμων. Στην ιδιωτική πλευρά τοποθετούνται οι ιδιοκτήτες σχολών κολύμβησης και οι κάτοχοι δικής τους πισίνας. Η μεγάλη διαφορά μεταξύ των δύο είναι η επιδότηση και, μετά την πανδημία, το πρόγραμμα SPUK IJZ (Specifieke Uitkering ijsbanen en Zwembaden – Ειδική Επιχορήγηση Παγοδρομίων και Πισίνων).

Εδώ και καιρό υπάρχει αναταραχή στις τάξεις του κλάδου όσον αφορά το όραμα για το μέλλον. Ο δημόσιος τομέας, μαζί με την πολιτική, κατευθύνεται προς μια ενότητα με ένα δίπλωμα, μία ομάδα και κυρίως λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια υπό την προστασία της πολιτικής της Χάγης. Ο ιδιωτικός τομέας είναι απασχολημένος να επουλώνει τις πληγές του από την περίοδο της πανδημίας, όταν δεκάδες χιλιάδες ευρώ εξανεμίστηκαν, όταν αντλήθηκαν χρήματα από συντάξεις και όταν σχεδόν κυριολεκτικά υπήρχε ξεροκόμματο στο τραπέζι για να μπορέσουν να συνεχίσουν να προσφέρουν μαθήματα.

Ο ιδιωτικός τομέας είναι αυτός που δέχεται τα σκληρότερα χτυπήματα. Πανδημία, ενέργεια, ελλείψεις προσωπικού και αυξανόμενο κόστος προσωπικού. Εδώ δεν υπάρχει κανένα ταμείο να ανοίξει για να καλυφθούν οι ζημιές και τα ελλείμματα, και όπου είναι δυνατόν αυτά θα μετακυλίονται ένα προς ένα στον πελάτη, στους γονείς των παιδιών. Αυτοί πληρώνουν ένα ποσό για τα μαθήματα κολύμβησης στο οποίο περιλαμβάνονται τα πάντα. Ενοίκιο πισίνας, φυσικό αέριο-νερό-ρεύμα, προσωπικό, διοίκηση κ.λπ. Αυτά τα ποσά είναι σημαντικά υψηλότερα από τις δημόσιες πισίνες, που λαμβάνουν συμπληρωματική ενίσχυση μέσω διαφόρων επιδοτήσεων και μπόρεσαν να περιορίσουν τη ζημιά της πανδημίας με τα lockdown χάρη στο πρόγραμμα SPUK IJZ.

Η FNV φαίνεται να ρίχνει και άλλο λάδι στη φωτιά. Στο blog της επικεφαλής του FNV sport, Ingrid Koppelman, σκιαγραφείται μια εικόνα σύμφωνα με την οποία ο σκληρά εργαζόμενος ιδιοκτήτης σχολής κολύμβησης ή πισίνας χωρίς επιδότηση τα βγάζει πέρα πολύ εύκολα, δεν δείχνει εκτίμηση προς το προσωπικό του και επιπλέον αντιμετωπίζει το προσωπικό με περιφρόνηση, μη ακολουθώντας την αύξηση του κατώτατου μισθού που ισχύει στη δημόσια πλευρά του κλάδου.

Ένας ιδιοκτήτης σχολής κολύμβησης ή μιας εμπορικής πισίνας επέλεξε το επάγγελμά του από πάθος για το αντικείμενο και από τη διάθεση να κάνει τον κόσμο λίγο καλύτερο, προσφέροντας την τεχνογνωσία και τις ικανότητές του σε παιδιά και ενήλικες. Μια επιλογή που συχνά γεννήθηκε από διαφορετική οπτική σε σχέση με την παλιά τους δουλειά ή από το κίνητρο ότι τα πράγματα πρέπει να γίνονται καλύτερα. Επιπλέον, ο καθορισμός του κατώτατου μισθού είναι και παραμένει αρμοδιότητα του κράτους και δεν καθορίζεται από την αγορά.

Είναι εύκολο να μιλάς όταν εργάζεσαι για μια μεγάλη εταιρεία διαχείρισης ή για έναν δήμο και υπάρχουν επιδοτήσεις έτοιμες να στηρίξουν τυχόν ελλείμματα και ανάπτυξη. Αν, λόγω απρόβλεπτων συνθηκών, η επιδότηση δεν επαρκεί, μπορεί απλώς να ζητηθεί συμπληρωματική επιδότηση. Είναι επομένως μια παράλογη θέση αυτή που παίρνει η FNV. Αυτή είναι: «Η θέση μας είναι σαφής: πρώτα προϋπολογίστε το προσωπικό. Το καλό και ικανό προσωπικό έχει μεγάλη αξία για την πισίνα και για τον κλάδο. Οι άνθρωποι που βγάζουν για σένα τα χρήματα δεν είναι εξοδολόγιο, είναι η καρδιά της επιχείρησής σου». Αλλά φυσικά κάθε εμπορικός ιδιοκτήτης γνωρίζει τη σημασία του καλού προσωπικού και θέλει να δείξει την εκτίμησή του γι' αυτό. Μόνο που αυτοί είναι δεσμευμένοι από έναν τελικό χρήστη, και αυτοί είναι οι γονείς που θα κληθούν να πληρώσουν τα μαθήματα κολύμβησης.

Για να δώσουμε μια εικόνα του πώς και του γιατί όσον αφορά τους μισθούς, ας δούμε ένα πραγματικό παράδειγμα. Μια σχολή κολύμβησης εφαρμόζει αυτή τη στιγμή μισθούς σύμφωνα με τη CAO-zwembaden 2021 (Συλλογική Σύμβαση Πισίνων). Εδώ υπάρχει ήδη μια προσαύξηση, επειδή ο κατώτατος μισθός δείχνει λίγη εκτίμηση. Λαμβάνοντας υπόψη την απαίτηση της FNV να ανέβει ο κατώτατος μισθός στα 14 Ευρώ, η μισθολογική δαπάνη θα αυξηθεί κατά 30 έως 40%. Επιπλέον υπάρχει η CAO-zwembaden που προωθεί η FNV, στην οποία υπάρχει υποχρεωτική συμμετοχή στο συνταξιοδοτικό ταμείο που απαιτεί ένα πολύ υψηλό ποσοστό. Προσθέστε λοιπόν άλλο ένα 15% επιπλέον στο σύνολο της μισθολογικής δαπάνης. Αυτά πρέπει να πληρωθούν από κάπου και επομένως θα πρέπει να μετακυλιστούν στους γονείς. Για τον σκοπό αυτό απαιτείται κατά μέσο όρο αύξηση 10 έως 15% στο κόστος των μαθημάτων κολύμβησης. Μετά την εκρηκτική αύξηση του ενεργειακού κόστους, πολλές πισίνες και σχολές κολύμβησης έχουν ήδη αυξήσει τις τιμές τους έως και 10%. Με λίγα λόγια, αυτό θα σήμαινε ότι ένα δίπλωμα κολύμβησης γίνεται 25% ακριβότερο στους εμπορικούς φορείς.

Αυτό που μπορεί να καταλογιστεί στη FNV είναι κυρίως ο υποκινητικός λόγος. Αφουγκραστείτε πρώτα τις εμπορικές σχολές κολύμβησης πριν βγάλετε συμπεράσματα που δεν μπορούν καθόλου να βασίζονται στην αλήθεια. Υποκειμενικές υποθέσεις που δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να προκαλούν αναταραχή σε έναν κλάδο που ήδη φλέγεται. Ξεκινήστε τον διάλογο και μπείτε και στη θέση του «αντιπάλου».

Πέρα από το γεγονός ότι το προσωπικό πρέπει να αμείβεται καλά, μεταξύ άλλων λόγω του υψηλού και υπεύθυνου καθήκοντός του να καθιστά τα παιδιά ικανά κολυμβητές, αυτό δεν πρέπει να γίνεται εις βάρος εκείνων για τους οποίους πραγματικά έχει σημασία όλο αυτό. Τα παιδιά, των οποίων οι γονείς σύντομα δεν θα μπορούν πλέον να πληρώνουν τα μαθήματα κολύμβησης.