Παρακολούθησα με κάποια έκπληξη την παρουσίαση του Fibby. Ενός «σωσίβιου» για παιδιά, επινόημα ενός πατέρα. Το σκεπτικό πίσω από την παρουσίαση προκαλεί απορίες, καθώς γίνεται λόγος για μια φυσική στάση κολύμβησης και για την ασφάλεια στο νερό των παιδιών αυτού του πατέρα. Ως εδώ, κανένα πρόβλημα.
Μόνο που, σύμφωνα με την ιστοσελίδα, μιλάμε για παιδιά ηλικίας 2, 3 και 4 ετών. Η εικόνα που σχηματίζεται είναι ότι αυτό το βοήθημα αυτοδιάσωσης αποτελεί τη λύση απέναντι στον πνιγμό, επειδή κάποια στιγμή τα παιδιά ξεφεύγουν από το οπτικό μας πεδίο. Είναι όμως αυτός ο σωστός τρόπος για να αναδείξουμε το πρόβλημα; Ένα είδος πορτοκαλί σακιδίου στην πλάτη που ακολουθεί την κίνηση όταν το παιδί κινδυνεύει να βυθιστεί; Ή μήπως πρόκειται για μια μορφή ψευδαίσθησης ασφάλειας, όπου οι γονείς εναποθέτουν την ελπίδα να ανησυχούν λιγότερο για τα παιδιά τους; Κάτι που, μεταξύ άλλων, αποδεικνύεται από την εκστρατεία crowdfunding για την κάλυψη του κόστους ανάπτυξης, η οποία έχει ήδη ξεπεράσει κατά πολύ τον στόχο της.
Το να επινοούνται πράγματα για την ασφάλεια στο νερό είναι, φυσικά, κάτι θετικό. Το πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος αποκομίζει τώρα την εσφαλμένη εντύπωση ότι πρόκειται για το ιδανικό σύστημα κατά του πνιγμού. Αναφέρεται: γι' αυτό επινόησε το Fibby, ένα βοήθημα που τα παιδιά φορούν στην πλάτη τους. «Χάρη στον μηχανισμό ανατροπής, τα παιδιά ωθούνται στη φυσική τους στάση κολύμβησης. Από ένστικτο, αρχίζουν τότε αυτόματα να κάνουν ποδήλατο στο νερό, ακόμη και σε πολύ μικρή ηλικία.»
Ως έμπειρος επαγγελματίας με πολυετή πείρα, ξέρω ότι τα παιδιά 2, 3 και 4 ετών που δεν έχουν ακόμη ξεκινήσει μαθήματα κολύμβησης κουνούν τα πόδια τους αυτόματα. Αυτή η κίνηση δημιουργεί μια καθοδική ώθηση, με αποτέλεσμα να τραβιούνται προς τα κάτω. Το Fibby θα βοηθήσει, βέβαια, να αποφευχθεί αυτό, όμως, όπως προειδοποιεί ο πρόεδρος της Nijmeegse Reddingsbrigade: «Αν τα παιδιά χάσουν τις αισθήσεις τους, με το Fibby γέρνουν αμέσως μπροστά, με το προσωπάκι τους μέσα στο νερό.» Και τούτο γιατί ο μηχανισμός ανατροπής ωθεί αυτόματα το παιδί σε αυτή τη θέση.
Είμαι της άποψης ότι παρουσιάζεται στον κόσμο μια πολύ ωραιοποιημένη εικόνα αυτού του συστήματος όσον αφορά την ασφάλεια. Λέγεται ότι θα λειτουργεί καλύτερα από τα φουσκωτά μπρατσάκια. Σε αυτό μπορώ να συμφωνήσω. Όμως τα μπρατσάκια χρειάζονται και για να δηλώνουν ότι τα παιδιά δεν έχουν δίπλωμα και δεν ξέρουν να κολυμπούν. Έχω την εντύπωση ότι αυτό το σύστημα αστοχεί στον στόχο του σε μια γεμάτη παραλία, ανάμεσα σε πλήθος κόσμου, σε αντιδιαστολή με τα έντονα πορτοκαλί μπρατσάκια. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι το μάρκετινγκ του προϊόντος δίνει την εντύπωση πως τα παιδιά μαθαίνουν και κολύμπι μαζί. Η βασική κίνηση και οι προσδοκίες των γονιών επηρεάζονται έτσι αρνητικά, πριν ακόμη τα παιδιά ξεκινήσουν μαθήματα κολύμβησης.
Όπως είπα και νωρίτερα, θεωρώ τη συνεργασία ομοσπονδιών και ναυαγοσωστικών σωμάτων ύψιστης σημασίας για να συνειδητοποιήσει ο κόσμος τους κινδύνους. Όλα αυτά τα ασυντόνιστα πυροτεχνήματα που εκτοξεύονται τώρα αστοχούν στον στόχο τους και η ασφάλεια στο νερό γενικότερα τίθεται σε κίνδυνο. Η ασφάλεια στο νερό ξεκινά από τη συνειδητοποίηση και την αναγνώριση των κινδύνων του νερού. Από εκεί και πέρα μπορούμε να προχωρήσουμε σε επόμενα βήματα. Ας μην εκτοξεύουμε υπερβολικά πολλά ασυντόνιστα πυροτεχνήματα που θολώνουν αυτή την επίγνωση στον κόσμο. Ας πιάσουμε το πρόβλημα από τη ρίζα του.
Δείτε τα εμβαθυμένα άρθρα εμπειρογνώμονα στην τράπεζα γνώσης →